Σταύρος Ψυχάρης: Η πτώση Του Λευτέρη | Χαραλαμπόπουλου
Σταύρος Ψυχάρης: Η πτώση
Του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου
Ο μύθος λέει πως έχει το (αθόρυβο) πάτημα της γάτας. Η διαδρομή του μαρτυρά πως πιθανότατα διαθέτει και τις επτά ψυχές της. Ένας δημοσιογράφος που θριάμβευσε ως επιχειρηματίας. Ένας επιχειρηματίας που ποτέ δεν σταμάτησε να σκέφτεται ως δημοσιογράφος. Ο Σταύρος Ψυχάρης είναι ο τελευταίος αυτοκράτορας των παραδοσιακών ΜΜΕ. Και βλέπει την αυτοκρατορία του να χάνεται…
“[...] Στη διαδρομή πήρε δίπλα του, ή τέλος πάντων κάτω από τις φτερούγες του, ανθρώπους που δεν ήταν τίποτα (μέχρι και κόρες υψηλόβαθμων αξιωματικών της Πολεμικής Αεροπορίας, θα είχε τους λόγους του, δουλειές). Και απομάκρυνε ανθρώπους που θα μπορούσαν να είναι πολλά. Δεδομένα δημιούργησε ένα φοβερό παιχνίδι εξουσίας. Με αμέτρητο αριθμό «θυμάτων». Αθώων ή όχι. Ο ίδιος για τον εαυτό του καμαρώνει: «Έχω περάσει μέσα από Συμπληγάδες». Προφανώς το εννοεί. Οι άλλοι; Δεν τα κατάφεραν. Κάποιοι βγήκαν από τη μάχη γιατί έγιναν υπουργοί, όπως ο Πέτρος Ευθυμίου. Κάποιοι άλλοι αν και ήταν εκεί δεν τους επιτράπηκε να «πολεμήσουν» ποτέ.
Στην ουσία ο Σταύρος Ψυχάρης απειλήθηκε μόνο μία φορά. Στα χρόνια του «χρυσού» Χρηματιστηρίου. Από το δίδυμο Νίκου Μπιλίρη και Δημήτρη Χατζή, που ουσιαστικά τον προσπέρασαν στην ιεραρχία του Οργανισμού. Εκείνη την εποχή ακούστηκε για πρώτη και μοναδική φορά η ατάκα «Έχω αδειάσει το γραφείο μου και είμαι έτοιμος να φύγω». Εκείνη την εποχή, υποστηρίζουν κάποιοι, είχε σχεδιαστεί στο χαρτί και το κασέ της ανταγωνιστικής εφημερίδας που ετοιμαζόταν. Δεν χρειάστηκε όμως τίποτε από αυτά. Γιατί; Διότι το δίδυμο «υπομονή και ρεπορτάζ» τον δικαίωσε για μία ακόμη φορά… Και τιμώρησε τους άλλους. Εκείνους που βιάστηκαν να δείξουν την πρόοδό τους. Που βιάστηκαν να αλλάξουν διεύθυνση κατοικίας και κυβικά αυτοκινήτου. Κάποια στιγμή η μετοχή του «μαγαζιού» περνά μεγάλη πίεση. Η εντολή του ιδιοκτήτη Λαμπράκη είναι «Δεν πουλάει κανείς». Για όλους; Όχι ακριβώς. Εκεί κρίθηκαν τα πάντα. Αυτός πούλησε. Και ο Λόχος Διοικήσεως, επίσης. [...]“
“[...] «Ποτέ ο Σταύρος Ψυχάρης δεν τα βάζει… με τελειωμένους», μας είπε κάποιος άλλος που μπορεί να θυμάται τον 67χρονο ακριβώς από το… 1967! Από την αφετηρία της Επταετίας, στην οποία έγραψε τη δική του ιστορία ως κοινοβουλευτικός συντάκτης. Πρώτα στο Έθνος και μετά στο Βήμα (1968). Γιατί λοιπόν έσπασε τον προσωπικό του κώδικα; Γιατί απάντησε ο ίδιος στον Γιώργο Παπανδρέου; Και σε τελική ανάλυση, γιατί ασχολείται με τον Παπανδρέου; Με ένα χαρτί που κάηκε (αφού πρώτα λαμπάδιασε ένα ολόκληρο έθνος);
Αυτές είναι ερωτήσεις που ψάχνουν απάντηση τις τελευταίες ημέρες στα «στέκια». Γύρω από το Βυζάντιο του ΔΟΛ. Ή, χαμηλόφωνα φυσικά, και μέσα στον ΔΟΛ. Για τον οποίο, με την ευκαιρία, οι κακές γλώσσες λένε ότι απέχει ένα-δυο μήνες από το να υποκύψει ως η επόμενη… Ελευθεροτυπία. Φτάνει το τέλος; Δείχνει η κίνησή του ότι δεν υπάρχει πλέον το περιθώριο για εκείνους τους «αόρατους ελιγμούς» που έδωσαν μυθικές διαστάσεις στις ικανότητες του Σταύρου Ψυχάρη; Τελείωσαν οι άσοι που αναπαύονταν στο μανίκι; Ή για μία ακόμη φορά, πριν το καταλάβει οποιοσδήποτε, ο «Καταφερτζής» θα έχει αλλάξει τράπουλα; Ου μην και τραπέζι… [...]“
Η συνέχεια στο UNFOLLOW#2! Κυκλοφορεί στα περίπτερα!
